۱٫ سالها پیش فیلمی دیدم (نامش یادم نیست) که در آن مادری برای کودک یتیمش نامی انتخاب نکرده بود و به او گفته بود تا وقتی انتقام پدرت را از قاتلش نگیری نامی بر تو نخواهم گذاشت. کودک بزرگ شد و هروقت کسی نامش را می پرسید، می گفت: «بی اسم»! طبعاً در انتهای داستان پسر انتقام ِ پدر را می گیرد اما شاید چیزی که برای او از خون ِ پدرش با ارزش تر است، رسیدن به یک نام باشد. مادر با این کارش می خواسته خیال خود را از بابت پایمال نشدن خون همسر راحت کند چرا که این بدون ِ نام بودن انگیزه پسرش را برای یافتن قاتل پدر  (و نام ِ خودش) صدبرابر می کرد. پاسخ به این پرسش که «من» کیست، هویت ِ انسان را شکل می دهد و بدون ِ وجود یک نام، هویت مانند اندیشه ای است که در ظرف ِ زبان جاری نشده باشد.

۲٫ روزی یکی-دو نفر از دوستانم در فیس بوک نام هایشان را از ترس ِ از کار بیکار شدن، اخراج از دانشگاه، استخدام نشدن در آینده و … به شکل های عجیب و غریبی تغییر می دهند. بعضی ها به هجاهایی از نام ِ کوچکشان اکتفا می کنند و برخی به سراغ اسامی ِ مستعار می روند؛ ایرانی، پرشین، آریایی، آزاد، سبز و مزخرفاتی از این دست که هیچ یک هم نیستند.

نمی خواهم بگویم این ترس از بریدن ِ نان توسط صاحبان ِ سفره ی نفتی، منطقی و حقیقی است یا توهمی برآمده از حکومت هراسی مردم ِ مشرق زمین. کسی را هم نمی خواهم به خاطر تلاش برای دفع ِ خطر ِ احتمالی، که عقلاً -و فقط عقلاً- واجب است، نکوهش کنم. شاملو خیلی پیش از این تکلیف را روشن کرده است که «غم ِ نان» نخواهد گذاشت… . پرسش ِ من فقط این است که بعد از ناممان -بخوانید هویت- نوبت ِ چیست؟ فقط می خواهم هشدار بدهم هیچ می دانید به جاهای حساس ِ داستان رسیده ایم؟ می خواهم بپرسم کسی می داند با گذشتن از نام هایمان بعد از آن چه داریم که برای حفظش مقاومت کنیم؟ خبر داریم که بدون ِ وجود ِ چیزی که لازم باشد برای حفظش بکوشیم، زنده نیستیم؟ هیچ می دانیم «آزادی ِ حقیقی همان رنج و مقاومتی است که یک ملت برای رسیدن به آزادی متحمل می شوند»؟ (نیچه +)

۳٫ به من حق بدهید از آدم های جامعه ام بپرسم بعد از نام و هویت‌شان چه خواهند داشت؟

می توانید بازتاب های این نوشته را از طریق RSS 2.0 دنبال کنید.
یه نفر نظر داده :)
  • زاویه دید قشنگی دارد اما برابر دانستن نام با هویت یا رویکرد خطی به فرآیند مثلا «هویت زدایی» مشکل آفرین است. مثلا همان فیسبوکی ها می توانستند محتوای مشکل زا (که بخشی از هویت آنها را تشکیل میدهد) منتشر نکنند اما نام خود را نگه دارند. به گفتۀ علما و دانشمندان(!) این بده-بستان ها میان اجزاء سازندۀ هویت (پولیتیکز هویت) اگر نه کمتر حداقل به اندازۀ خود آن اجزاء اهمیت دارد. و تأمل در این نکته میتواند بر نتایجی دلالت کند که شاید باب میل نگارندۀ مطلب نباشند.

  • شما بفرمایید!