۰۵
اسفند

از من به شما نصیحت
اگه زورتون نمی رسه ببَرید، لا اقل ببازید.
مساوی نکنید.
بازنده بودن یه چیزایی داره که برنده ها نمی فهمن.
فقط یه لوزر واقعی میدونه لذتش رو
وقتی که برای هزارمین بار باختی ولی بازم میخوای بازی کنی.
برنده ها ضعیفن.
برنده ها ترسوئن.
کافیه دو بار پشت سر هم ازشون ببری.
دیگه بازی نمی کنن.
ضمناً
اگه مجبور شدید مساوی کنید
صفر صفر نکنید.
آدم بخواد مساوی هم بکنه لا اقل سه سه یا چهار چهار باشه
صفر صفر مساویِ برنده هاست.
دو تا بازنده که بخوان مساوی کنن
هر کدوم حداقل سه تا گل میخورن.
گفتم که
برنده ها ترسوئن!

 

پ.ن: اگر قرار بود کسی ببره اسمشو نمیذاشتن بازی، میذاشتن بری.

 

می توانید بازتاب های این نوشته را از طریق RSS 2.0 دنبال کنید.
شما بفرمایید!