جفت گیری ِ بعضی از گونه‌های پروانه به این شکل است که پروانۀ نر باید به منظورِ جلب نظر پروانۀ ماده، برایش غذا بیاورد. مقدار ِ غذا هرقدر که باشد مورد قبول خواهد بود؛ پروانه خانم شروع به خوردنِ غذا خواهد کرد و تا زمانی که در حال ِ خوردن است، خود را در اختیار نر قرار می دهد. هرچه مقدارِ غذای پیش‌کش شده بیشتر باشد، آقای پروانه فرصت ِ بیشتری برای اجرای عملیاتِ مورد نظر خواهدداشت! واضح است که اگر مقدار غذا کافی نباشد، پروانۀ نر نه تنها فرصت کافی برای انجام کارش نداشته، که هرچه غذا جمع کرده بود را هم از دست می دهد.

 این نوع از رابطه برایتان آشنا نیست؟

می توانید بازتاب های این نوشته را از طریق RSS 2.0 دنبال کنید.
۲ دیدگاه :)
  • م.ک. Chrome 12.0.742.112 Windows 7 گفت:

    روباتها همه از با یک کد اصلی برنامه ریزی شدن. گونه های مختلف فقط برنامه های فرعی شون با هم فرق داره.

  • سارا MSIE 7.0 Windows XP گفت:

    سلام
    با توجه به قیاسی که به عمل اومده حدس زدنش کار سختی نیست…

  • شما بفرمایید!